“Yelkenlilerimizin ufku aştığı güzelim hasat günlerini birlikte göreceğiz, en azından birlikte öleceğiz yar, ayrı değiliz. Biz ki sessizlik ve huzur düşlememeyi öğrendik seninle, kavgadan ve coşkudan korkmamayı sevda belledik, elbet biliriz ayrılığı göğüslemeyi de. Seni unutmadım, unutmak teslim olmaktır, değişmemek. İşte o yüzden fırtınanın nasıl köpürdüğü bir gece yazıyorum adını dönenip duran deli yüreğimin aydınlık yüzüne. Birlikte varacağız fırtınadan hız alan yelkenlilerle göğün enginlere kavuştuğu yere.” Mozaik (Bitmeyen)