Ne çok sıkılmıştım. Gençtim genç olmasına, düzeni bozmaya niyetliydim, emindim. Olmayan yolumda ilerlemeye yeminliydim. Düşünüp düşünüp kendim için üzüleceğim bir geçmiş yarattığımdan habersizdim. Bakma sen, çok da öyle değil, bir dertli türkü nağmesiyle oluyor doluyor bu geçmiş. Sevmeye yeminliydim, nefret ederek değil severek aşık olarak alt edecektim bu düzeni. Olmadı. Benim yolum yoldur hala, dönen dönsün demiş ya pirim, ben dönmezem yolumdan. Kah güçlü kah güçsüz, kah bıkmış kah usanmış da olsam dönmem aşk yolundan. Çünkü neden, yok ki beni cezbeden, hayatta var olmama sebep başka bi yol, sevgiden başka. Sevgi de az olur söylemesi, aşktan öte. He ya, kirlenmişliklerim var, her birinin de adam akıllı farkındayım, kendimle savaş halindeyim. Ne yapayım yahu, beklemeye devam etmeyeyim mi.. Edeceğim. Çok sıkılmıştım, aşka ihtiyacım vardı, hayata dair, yaşamaya dair, solukluğa çare bir şeylere ihtiyacım vardı. Bebeğim oldu bir tane, olsun dedim, olsun istedim. Ama olmadı işte. Ben yolumdayım yine, yolumda kim varsa gelsin beri, yürümeye koşmaya devam, ben yolumdayım. Belki oğlum da gelir bir gün, belki yoldaşlarım da gelir bir gün. Nasırlaşmış duygularımı törpülerler, altını, o kanlı canlı etcağzımı ortaya çıkarırlar yeniden belki. Onlar için saklıyorum ya, koruyorum onlar için. Ağlayabiliyorsam hala, onlar için..