yaşatmak öldürmek uğraşı

İfadeni güçlendir, anlıkdır ifade. Gördüğün an dile getirebilmektir. “Az yaşa öz yaşa” şansımız yok, kalabalık çok. Çok iyi korumak lazım ifadeleri, sonra birileri okusun hoşlarına gitsin diye birilerinin. Yine bir işe yaramaz, oluru bu. Dillere, şivelere, otantik varoluşlara misafir olur olur dönersin geri kendine. Zamanla kendini bulamazsın, ya da bulduğun sorgucu bir sessizlik olabilir, ya da bulduğun dingin bir sessizlik olabilir, ya da bulduğun çıldırtıcı bir yaşantı programının içinde güçsüz bir sessizlik olabilir. Farkında olmadan özlemler birikmiştir, şaaşrsın. Çünkü sadece otantik varoluşlarda olur sanırdın böyle şeyleri. Bir annede bir babada mesela. Evet kendi kendimi faka bastırdım. Bilindik anlamda olmasa da yeni bir anlamda babasın işte. Özlemin var. Şimdi daha ince duyabiliyorum müziği,sohbetleri. Teknik bir beceri değil bu, duyusal bir aidiyet. Yazılan şiiri değil kendi gördüğüm şiiri okuyorum. Ama inceldikçe duyarlık, sessizlik, müdahalesiz sessizlik artıyor. Beklenti azaldıkça azalıyor, bir kadından, bir arkadaştan ya da bir şaraptan. Beklenti sıfıra yaklaştıkça sarhoşluk artıyor. Yok olmaya başlamanın ağır gölgesi ensende, daha sık aralıklarla bu kabusa myakalanıyorsun artık, yok oluyor olmanın kabusuna. Yaşam için yorulmak diyordun, kutsallığına inanıyordun bu uğraşının. Hala konusu geçtiğinde böyle söylüyorsun ama aslında nasıl yorgun olduğunun bi tek sen farkındasın. Çaktırmıyorsun. Kimse anlayamaz da, hantal bir çağdayız, en küçük hareket bile sayfalarca öykünün konusu olabilir. Mesela biri nsana aşıkolmamak, mesela bir iş için uğraşmamak, mesela bir sözü dinlememek. Aktiflik üretkenlik anlam değiştiriyor, hantallığın soydaşlarını sanata katmaktan daha değerli bir uğraşı kalmadı. Dile getirildiği an değil, düşünüldüğü an ölüyor, söz ile eylemin yabancılaşması devri bitti, itki ile düşünce mesafesi arttı. Düşünce oluşamadan bitiyor yaşayış. İyi mi kötü mü bu. Hiç iz bırakmamak prensibinden bahsediyorsam, iyi; yaşama ve sürükleme ve sürüklenme uğraşından bahsediyorsam, kötü. İşte çelişkimin büyüdüğü noktayı buldum. Aynı çelişkiyi büyüten sessiz insanlarla ve dahi diğer varlıklarla sevişme ihtimalinden başka bi şansım yok, yaşama uğraşı adına. Gerisi bildiğin gibi işte, öldürme uğraşı. (30.11.12)