Kaba gövdeleriyle doldurdular, kaba nefesleri ve kaba bakışlarıyla boğdular
Narince salınamaz ürkek kelebekler gibiyiz şimdi
Biliyorum zor
Taşımalı önce insan kendi vicdanında
Çatık kaşlı yaşamın ürpertisiyle sinen ezilen yüreğinde bıraktığı
Ağrıyı,
Ama işte, insan yine de bir umut,
Bir çaba, bir uyku sersemliği acemiliğinin güne dair gösterdiği nazlı hevesi sezdiğini düşünüp de
Diğer yolcunun nefesini hissetmek istiyor
Bu sancılı yolda..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder