Adam sustu. Birdenbire. Gitti bir banka oturdu. Çevresi çimlerle, üç-beş erik meyveci ağacıyla kalabalıktı. Adam yalnızlığı seviyordu. Bir de camcılar cam takıyorlardı. Adam yalnızlıktan ölesiye korkuyordu. Kamyonlar gelip geçiyorlardı, herkes işinde gücündeydi. Tüm bir yaşam espri kabiliyetini yitirmişti. Gülerek konuşmuyordu kimse. Y d artık adamın algısında yaşam bir espri değildi. Sevişmek istiyordu adam. Sevişmek espri kabiliyetini yitirmişti. Sevişiyordu işinde gücünde olduğu gibi insanlar aynı şekilde. Adam bankta oturan yalnız adam olmak istemiyordu. Ama başka çaresi de yoktu. Bankta oturan yalnız adam olmak istiyordu. Gözler ve ardındaki algılar rahatsız ediyordu adamı -delilik belirtisi-. İki yandaki bankta bacaklarının rengi gözlerini alan kadınlar kalktılar. Bacaklar espri yeteneğini kaybetmişlerdi.
Adam yazıyordu bunları ama işinde gücünde yazmak yoktu. Adam kendisini görmeye çalışıyordu. Görülmeye değer buluyordu kendini, koklanmaya değer. Ama sevişmekten ölesiye korkuyordu, sevişmenin ardındaki algılardan. Mastürbasyon yapıyordu, her gördüğü teni istiyordu. Adam ahlaksızdı. Ahlaktan ölesiye korkuyordu, ahlaksızlığının resmini çizemiyordu gel gör ki.
Adam sustu. Gözlerinde kimseye bakmazken takındığı dingin bakışlar vardı. Kendini görmeye başlamışmıydı yoksa, o yüzden mi körlük yaşıyordu, sustu.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder